Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16].

Pokój Wspólny Gryffindoru w czasie późnej jesieni był niezwykle oblegany przez uczniów tego domu. Ogień wesoło tańczył w kominku, oświetlając twarze czarodziejów, siedzących wokół niego. Reszta zalegała na kanapach, parapetach i innych zakamarkach salonu.

Czerwień i złoto aż biły po oczach, a niektórych wręcz przytłaczały. Cóż, nie każdy uczeń był zadowolony ze swojego przydziału

Gwar panował tam, odkąd Wendy Humphrey sięgała pamięcią. Teraz wspominanie pierwszego roku wydawało jej się co najmniej głupie, tym bardziej, że w głównym pomieszczeniu Wieży siedziała z nieco innego powodu. Powodu, na który nieśmiało zerkała zza podręcznika od Eliksirów z delikatnym uśmiechem. Teraz, kiedy chłopak ją przeprosił, trzeba było w końcu jakoś go do siebie zachęcić. Wcześniej tylko próbowała marnie zwrócić na siebie uwagę, zawsze pomagając mu, gdy tego potrzebował, ale po rozmowie przed wejściem do kuchni stała się nieco pewniejsza. Po prostu wiedziała, że chłopak ją lubi i nie jest to jej wymysłem.

George Weasley wraz ze swoim bliźniakiem podchodzili do młodszych uczniów ze swoimi próbnymi produktami i zachęcającymi minami, którym wręcz nie można było odmówić. Siedemnastolatkowie hojnie obdarowywali chętnych bombonierkami, które według ich założenia miały pomagać dzieciakom w ucieczce z lekcji. Wszystko brzmiało ciekawie, jednak wiadome było, że zapewne gdzieś kryje się haczyk.

Fred (z tego co wywnioskowała) trzymał w ręce zapisany to ważniejszymi uwagami notes i co chwilę szeptał coś do swojego brata, zajętego natomiast obserwowaniem krzywiących się po wzięciu cukierka do buzi studentom.

Chłopiec znajdujący się niedaleko jednego z Weasleyów cały zzieleniał na twarzy i nic nie mówiąc, pobiegł do toalety, trzymając się za usta, natomiast jego kolega siedział już od dłuższego czasu na kanapie z nasiąkniętą już krwią chusteczką przy nosie. W ręce trzymał jeszcze dwa Krwotoczki Truskawkowe i zaciskał na nich nerwowo palce.

Wendy wiedziała, że króliki doświadczalne dostaną pieniądze za to co robią, poza tym same odpowiedziały na ogłoszenie powieszone na tablicy, jednak za każdym razem, gdy widziała kolejnego jedenastolatka mdlejącego na dywanie lub przez błąd w Karmelkach Gorączkowych zmagającego się z bolesnymi bąblami, miała wrażenie, że zaraz podzieli los wszystkich, którzy spróbowali Wymiotków.

Gdy jakaś dziewczynka cała umazana krwią na twarzy, z paczką czystych chusteczek w jednej ręce i ubrudzonymi w drugiej, dostała od bliźniaków pieniądze i poszła się natychmiast umyć, Humphrey coś tknęło. Przecież nie mogli przewidzieć, ile dolegliwości będą trwać, a każda z nich mogła się skończyć dość poważne. Czuła się trochę, jak Granger, która zaledwie kilka dni temu zrobiła pomysłodawcą Bombonierek Lasera dość głośną awanturę, jednak podeszła do bliźniaków.

— Hej, nie uważacie, że to trochę niebezpieczne? — Wskazała palcem na zestaw rozłożony na parapecie, a George roześmiał się cicho.

— Nic im nie będzie. W Bombonierkach nie ma nic, co mogłoby zaszkodzić.

— No chyba, że mówimy o Karmelkach. Z nimi definitywnie jest coś nie tak — przyznał Fred i skrzyżował ręce na piersi. — Ale nic im nie będzie. Ogarniemy je w ciągu jakiegoś tygodnia. Dodamy coś i będzie tylko gorączka, bez tych krost. Masakrycznie wyglądają.

— Tak jak omdlewające dzieciaki na dywanie i ilość jedenastolatków biegnących do toalety — skwitowała niezbyt przyjemnie i wzięła do ręki jednego cukierka. — Nie lepiej było, żeby sprzedawać jakoś po dwa cukierki? Wiecie, żeby wziąć, umknąć z klasy i wziąć odtrutkę? — spytała, przyglądając się z delikatnym obrzydzeniem pomarańczowemu smakołykowi.

Siódmoklasiści spojrzeli na siebie znacząco. Wendy spoglądała to na jednego, to na drugiego, nerwowo strzelając palcami za plecami. Wyśmieją mnie, na pewno mnie wyśmieją; Powtarzała w myślach. Czekanie zdawało się dłużyć w nieskończoność, a Weasleyów chyba śmieszyło jej zdenerwowanie.

— Humphrey, jesteś genialna — stwierdzili jednogłośnie i natychmiast wręcz Fred pobiegł po schodach do ich dormitorium. George spojrzał jeszcze na zdezorientowaną dziewczynę, uśmiechnął się lekko i położył jej rękę na ramieniu. Kompletnie nie zdawał sobie sprawy, że przez niego dziewczyna zaraz straci przytomność, jak niejeden tester ich produktów, ale z całkiem innego powodu. Czuła, że serce zaraz jej wyleci z klatki piersiowej.

— Jesteś urocza, gdy się denerwujesz, Wendy.

I zostawił ją bliską zawału na środku salonu Gryffindoru, idąc w stronę pokoju, który dzielił z Fredem i Lee.

— Na Merlina — szepnęła, a jej ciche westchnięcie zginęło w gwarze rozmów i krzyk innych uczniów.

***

Wyszła z klasy kompletnie zszokowana, trzymając szmatkę przy nosie. Była chyba pierwszą, która użyła na lekcji Umbridge ulepszonego projektu bliźniaków. Skręciła w pusty korytarz i rozgryzła jasną połówkę cukierka, natychmiast hamując tym sposobem krwotok. Wiedziała, że z nową nauczycielką jest coś nie tak od momentu, w którym przerwała dyrektorowi przemówienie. Jednak jej lekcja była przerażająca. Dosłownie.

Wendy chciało się wymiotować od różu, słodkiego głosu i sposobu bycia Dolores, a każde kolejne zajęcia były dla niej katorgą. Gdyby nie fakt, że obrona przed czarną magią była obowiązkowa, na pewno natychmiast by z niej zrezygnowała. Pewnie tak jak reszta uczniów Gryffindoru, Hufflepuffu, Ravenclawu oraz kilka studentów Slytherinu.

Oczyściła twarz zaklęciem, jednak ruszyła w stronę toalety, żeby sprawdzić czy wygląda w dobrze po spontanicznej decyzji zażycia Bombonierki. Weszła do damskiej łazienki. Cisza była lekko przerażająca, ale wiadomym było, że skoro są lekcje na pewno oprócz duchów nikogo nigdzie indziej poza klasami nie znajdzie.

Spojrzała na swoją twarz w odbiciu lustrzanym i poprawiła pasmo ciemnych włosów, które opadły na jej twarz. Nie zauważyła żadnych zmian, prócz jeszcze większego bałaganu na głowie, więc poprawiła torbę na ramieniu, w celu wyjścia.

Uśmiechnęła się, nagle zdając sobie sprawę, że bliźniacy patrzyli na nią z niemałym podziwem, gdy idealnie zagrała osobę, nie wiedzącą co się dzieje. W sumie wcale nie udawała, gdyż faktycznie szybkość działania produktu wywarła na niej całkiem duże wrażenie, ale oni wiedzieć o tym nie musieli.

Właśnie wtedy, kiedy zaczęła czyścić szmatkę z czerwonej cieczy usłyszała kroki oraz głos McGonagall, która wyraźnie z kimś dyskutującą, jednak Wendy nie potrafiła rozpoznać tożsamości jej rozmówcy. Kolejny raz w tym tygodniu wypowiedziała imię Merlin, tym razem jednak nie w akcie zachwytu, a przerażenia.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.